ครูกูลชญา ศิริไทย

ทุกๆวันฉันต้องอยู่กับเธอ..”การรอคอย”..
“รอโฆษณาบนyoutubeจบ จะได้ดูคลิปที่ชอบ”
“รอเข้าคิวซื้อตั๋วหนังดังที่ใครๆก็อยากดู”
“รอให้ถึงวันหยุดจะได้ไปเที่ยวกับแฟน”
“รอให้ถึงปีใหม่เพื่อจะได้โบนัสก้อนโต”
“รอให้ผ่อนรถหมดจะได้ซื้ออย่างอื่นบ้าง”
“รอให้ลูกเรียนจบจะได้เริ่มเก็บเงินเกษียณ”ในชีวิตเรา เราอยู่กับการรอคอยมาตลอดชีวิต รอตั้งแต่เด็กยันแก่ เรารอคอยอยู่ทุกๆวัน เรารอตั้งแต่ไม่กี่วินาทีไปจนถึงรอหลายสิบปี การรอคอยอยู่กับเราตลอดแบบนี้จะเรียกว่า”เพื่อน”ก็คงไม่แปลก แต่ยังไงๆก็ยังไม่มีใครชอบ “การรอคอย”อยู่ดี”การรอคอย”ไม่ได้น่าเบื่อเพียงอย่างเดียว มันเองก็มีดี มีคุณค่ามากพอที่เรียกว่า”เพื่อน” ของพวกเราทุกๆคน.
นั่นก็เพราะว่า…การรอคอย..ทำให้เราอดทน
การรอคอย..ทำให้เรามีมารยาท
การรอคอย..ทำให้เราเห็นโอกาส
การรอคอย..ทำให้เราเสียสละ
การรอคอย..ทำให้เราประหยัด
การรอคอย..ทำให้เราได้สิ่งที่ดีกว่า
การรอคอย..ทำให้เราไม่ขาดทุน
การรอคอย..ทำให้เราร่ำรวย
การรอคอย..ทำให้เราประสบความสำเร็จ
ที่สำคัญ การรอคอย..ทำให้สิ่งที่เรารอมีค่าเสมอ…แต่การรอคอยที่น่าเบื่อหน่าย..จะกลายเป็นเพื่อนที่แสนดีของเราหรือไม่นั้น ขึ้นอยู่กับว่า เราเลือกคบกับมันแบบไหน  เรารอเป็นหรือไม่?  ก็แหม…จะมีเพื่อนดีๆสักคนก็คงต้องเลือกกันหน่อย..
“เลือกว่าเราจะรออะไร(What)”
“เลือกว่าเราจะรอใคร(Who)”
“เลือกว่าเราจะรอที่ไหน(Where)”
“เลือกว่าเรารอเมื่อไหร่(When)”
“และเลือกว่าเราจะรออย่างไร(How)”จริงๆแล้วการรอคอยมีคุณค่ามากมาย  แล้วผมจะเขียนบอกเล่าเรื่องราวดีๆของการรอคอย ในบทความต่อๆไป
ขอเพื่อนๆทุกคนได้โปรดรอ……บทความเรื่องต่อไป  ผมจะมาบอกเล่าให้ทุกคุณ มองเห็นคุณค่าของการรอคอยในสถานการณ์ต่างๆ แล้วเราทุกคนจะไม่เบื่อหน่ายกับการรอคอยอีกต่อไป..

from Blogger https://ift.tt/3qfwvMZ
via IFTTT

ใส่ความเห็น

ออกแบบเว็บแบบนี้ด้วย WordPress.com
เริ่มต้น