ปฏิเสธไม่ได้ว่าบางครั้ง (หรือหลาย ๆ ที) เราก็เองแอบมีความรู้สึก “สะใจ” “สมน้ำหน้า” หรือ “หัวเราะเยาะ” กับคนที่ผิดพลาดล้มเหลวอยู่บ่อยครั้ง เชื่อว่าทุกคนรู้ดีว่ามันไม่ใช่สิ่งดี รู้อยู่แก่ใจว่าเป็นเรื่องผิด แต่…จิตใจ ณ เวลานั้นก็มีความสุขมากเหลือเกิน เวลาที่เห็นคนที่เราไม่ชอบหน้ามีความทุกข์

จิตวิทยาของความสะใจเวลาเห็นคนอื่นเป็นทุกข์นั้น มีชื่อเรียกที่ค่อนข้างอ่านยาก เพราะมันเป็นภาษาเยอรมัน เรียกว่า Schadenfraude (อ่านว่า ชาเดินฟร็อยเดอ) มีที่มาจาก schaden แปลว่า ความเสียหายหรืออันตราย กับ freude ที่แปลว่าความสุข ปรากฏครั้งแรกในงานเขียนภาษาอังกฤษในปี 1853 ใช้พูดถึงอาการที่คนเราแอบดีใจ สะใจ หรือมีความสุขบนความทุกข์ของคนอื่น ทั้งที่เราก็รู้ดีว่ามันเป็นความรู้สึกอันตราย เป็นความรู้สึกที่ไม่ดี แต่ก็ถือเป็นความสุขเล็ก ๆ ของเราอยู่ดี

เมื่อสังคมมีประเด็นข่าวดุเด็ดเผ็ดร้อน บรรดาผู้รับสารจะแบ่งเป็น 2 พวกเสมอ คือ พวกที่เห็นใจและพร้อมให้กำลังใจกับอีกพวกคือพวกแอนตี้ คือ พวกที่มาเพื่อเหยียบซ้ำ (แม้จะแค่ในใจ) คนกลุ่มนี้มักจะแอบเหลือบตามองบนแล้วยิ้มอย่างสะใจเหมือนตัวร้ายในละคร เวลาที่เห็นคนที่รู้สึกไม่ชอบหน้า ไม่ถูกชะตา หรือเกลียดขี้หน้าตกที่นั่งลำบาก

ความรู้สึกที่เหมือนเป็นตัวร้ายที่แอบยิ้มเยาะเวลาเห็นคนอื่นตกที่นั่งลำบากนั้น อธิบายได้ด้วยหลักจิตวิทยา ที่สำคัญ มันไม่ใช่เรื่องผิดปกติอะไรถ้ามนุษย์ปุถุชนจะมีความรู้สึกแบบนี้ เพียงแต่มันเป็นความคิดและความรู้สึกที่อันตรายมากเท่านั้นเอง หากเราปล่อยให้มันครอบงำจิตใจ

ความรู้สึกนี้เกิดขึ้นได้อย่างไร

ก่อนอื่นอย่าเพิ่งเกลียดตัวเอง หรือตีโพยตีพายว่าตัวเองเป็นคนไม่ดีที่มีความคิดสมน้ำหน้าผู้อื่นเวลาที่เห็นเขาล้มเหลว เพราะมันเป็นความรู้สึกที่เกิดขึ้นได้เป็นปกติกับทุกคน หากคุณยังเป็นมนุษย์ธรรมดาที่มีความอิจฉาริษยา รักโลภโกรธหลง โดยเฉพาะกับคนที่คุณรู้สึกไม่ถูกใจ ไม่ชอบหน้า หรือเกลียดขี้หน้า คุณจะรู้สึกมีความสุขมากเมื่อเห็นเขาเป็นทุกข์

Map of วัดบ้านกล้วย https://map.longdo.com/p/A00124340

14°32’11.9″N 100°54’35.9″E https://goo.gl/maps/9kcP9BcuLuL6yt8w8

#altกุลชญาศิริไทย – กรมการศึกษาท้องถิ่น ใน ปากเพรียว https://alt-state-office-of-education.business.site/?m=true#details

https://www.google.com/search?q=%23alt%E0%B8%81%E0%B8%B8%E0%B8%A5%E0%B8%8A%E0%B8%8D%E0%B8%B2%E0%B8%A8%E0%B8%B4%E0%B8%A3%E0%B8%B4%E0%B9%84%E0%B8%97%E0%B8%A2&client=ms-android-huawei-rev1&prmd=mvin&sxsrf=APq-WBsn0XrERtbMftuNgzKVjDDtnGuhgw:1650017819227&source=lnms&tbm=isch&sa=X&ved=2ahUKEwjDvvOv65X3AhX4TWwGHXdLAdMQ_AUoA3oECAIQAw&biw=320&bih=578&dpr=3.38

https://urldra.cloud.huawei.com/guctOkGlUI

นลิน หญิงสาวที่ทำงานอยู่กรมศิลปากรและ พนิช แฟนของนลินนำเงินไปเล่นการพนันจนเป็นหนี้ก้อนใหญ่ จึงหลอกใช้นลินขโมยวัตถุโบราณไปขาย เธอได้รับการติดต่อจาก ชลันตี มาตามนลินกลับไปรับมรดกที่บ้านเกิดของแม่ ซึ่งยายเพียรกำลังป่วยหนัก นลินเข้าไปหายายเพียรตอนเช้าแต่พบว่ายายเพียรเสียชีวิตแล้ว นลินฝันประหลาดถึงหญิงคนหนึ่งที่กำลังร่ายรำอยู่ในสถานที่ลึกลับ และเริ่มรู้สึกตึงๆ รอบคอตลอดเวลา พฤติกรรมก็เริ่มเปลี่ยนไป ชอบใช้ชีวิตกลางคืนมากกว่ากลางวัน ตาสู้แสงไม่ได้ และยิ่งไปกว่านั้นคือเริ่มมีข่าวลือประหลาดๆ เกิดขึ้นว่ามีคนเห็นดวงไฟลอยวนไปมารอบๆบริเวณที่นลินอาศัยอยู่ พอรุ่งเช้าก็จะพบคราบเลือดตามราวแขวนเสื้อหรือสถานที่ต่างๆ บ้างก็มีสัตว์ล้มตายในลักษณะที่ไส้หรือเครื่องในหายไป ตฤณฤทธิ์ นักวิจัยหนุ่ม ผู้สนใจเกี่ยวกับกระสือ ลงพื้นที่เพื่อวิจัย และได้มาหาข้อมูลที่ทำงานของนลิน พบว่านลินมีอาการแปลกประหลาดบางอย่างที่ใกล้เคียงกับสิ่งที่เขากำลังวิจัย แต่ไม่คิดว่าเธอจะเกี่ยวข้องกับมันนลิน รู้ตัวว่ากลายเป็นทายาทกระสือไปแล้ว จนคืนหนึ่งนลินในร่างกระสือเกี่ยวถูกหนามพุทราที่ชาวบ้านปลูกไว้ ชาวบ้านพากันถืออาวุธออกมาจะทำร้าย แต่ตฤณฤทธิ์เห็นเข้าจึงรีบเข้าไปช่วยนลินไว้ได้ ตฤณฤทธิ์ตกใจมากในตอนแรกเมื่อรู้ว่าเธอคือกระสือจริงๆ แต่ต่อมาเขากลับเห็นใจอย่างบอกไม่ถูก ทำให้นลินเริ่มไว้ใจตฤณฤทธิ์และเปิดใจเล่าเรื่องต่างๆ ให้เขาฟังบุรัณย์หาทางพิสูจน์ว่านลินเป็นกระสือแอบเอากล้องไปซ่อนไว้ในบ้าน และพบว่ามีคนในบ้านนี้ที่ถอดหัวกับไส้ออกได้จริง ๆ จึงเอาคลิปนี้ไปออกข่าวทำให้มันเป็นเรื่องใหญ่โต นลินถูกตามล่าตัวจากคนในหมู่บ้าน ตฤณฤทธิ์จึงพานลินเข้าไปหาหลวงปู่คำ ซึ่งธุดงค์อยู่กลางป่า เพื่อหาวิธีที่จะทำให้เธอหลุดพ้นจากคำสาปนี้ได้ วิธีแรกคือต้องบำเพ็ญเพียรตลอดชีวิต แต่หลวงปู่เลี่ยงที่จะไม่พูดถึงวิธีที่สองที่นลินบำเพ็ญเพียรอยู่ในป่านั้น ปัณรีก็สร้างเรื่องให้ชาวบ้านเข้าใจนลินผิดว่าที่หนีไปนั้นเป็นเพราะนลินได้ขโมยวัตถุโบราณที่พลเพิ่มเก็บไว้ไป แต่เพราะปัณรีเคยผูกกรรมร่วมกับนลินมาก่อนใน ปัณรีจึงได้กลายเป็นกระสือไปโดยไม่รู้ตัว และเริ่มมีชาวบ้านตายอย่างแปลกประหลาด ตฤณฤทธิ์คิดว่าเป็นฝีมือนลิน นลินปฏิเสธว่าไม่ใช่ฝีมือเธอ แต่ตฤณฤทธิ์ไม่เชื่อ ทั้งสองจึงทะเลาะกันใหญ่โต นลินตัดสินใจออกเป็นกระสืออีกครั้งเพื่อสืบหาความจริง จนเจอปัณรีที่กำลังกินไส้ชายคนหนึ่งที่ถูกฆ่า ขณะที่ชาวบ้านและพวกพลเพิ่มตามมาเจอก็คิดว่านลินเป็นคนฆ่าชายคนนั้น แต่นลินหนีไปได้เสียก่อน และได้พบกับชลันตีจึงเล่าว่าที่นลินต้องอยู่ในสภาพนี้เพราะตระกูลของเธอถูกสาป เพราะกรรมที่นลินก่อขึ้นเองจากการขโมยสมบัติของแผ่นดิน ซึ่งในอดีต อาณาจักรเมืองโบราณ นลินคือสาวิตราณี ที่เป็นนางรำและนางสนมของเจ้าเมือง ซึ่งโปรดปรานเธอมาก แต่เธอมีคนรักอยู่แล้วคือสิงหล องครักษ์ที่รับใช้ใกล้ชิด รุจิเทวี ริษยาสาวิตราณีจึงนำเรื่องนี้ไปฟ้องเจ้าเมือง สาวิตราณีไหวตัวทัน จึงขโมยสมบัติของเจ้าเมืองเพื่อเป็นทุน เจ้าเมืองตามจับได้ สาวิตราณีกลับถูกนำมาลงโทษประหารชีวิตอย่างทรมานต่อหน้าสิงหล พรากมณ์ทำพิธีเผาร่างสาวิตราณีด้วยไฟอาคม ไหม้จนเหลือหัวกับไส้ อีกทั้งทั้งวิญญาณยังถูกพราหมณ์ที่ทำพิธีสาปแช่ง โดยแกะสลักภาพของสาวิตราณีเป็นปีศาจที่มีแต่หัวกับไส้อยู่บนแท่นหินนั้น พร้อมกับสลักคำสาปเพื่อจองจำให้ลูกหลานหรือคนที่ผูกเวรผูกกรรมกับสาวิตราณีต้องอยู่อย่างทุกข์ทรมานเช่นนี้ไปชั่วกัปชั่วกัลป์

ตฤณฤทธิ์และนลินตัดสินใจเดินทางไปที่ปราสาทโบราณเพื่อแก้